Poważne zawody. A co to takiego?
Dziś będzie trochę po mojemu. O czymś, co ostatnio spędza mi sen z powiek.
Każdy z nas w pewnym momencie swojego życia zostaje postawiony przed pytaniem: co chcę robić w życiu? Nie jako dzieciak, kiedy przyszły zawód jest zamazanym marzeniem, nawet nie wtedy kiedy wybiera liceum. Mam na myśli osobę, która z jakiegoś powodu wybiera te, a nie odmienne studia, albo w gąszczu ofert o pracę, zwraca uwagę na te, a nie inne.
Nasze wybory
Co decyduje o tym, że idziesz na określone studia? Twoje zainteresowania? Pasje? Opinie innych? Łatwość ukończenia kierunku? Modny kierunek? Bo inni je ukończyli, a dziś zarabiają dobre pieniądze? Bo myślisz, że po tych studiach wszyscy będą chcieli Cię przyjąć z otwartymi rękoma? Bo po tym zawodzie hajs zawsze się zgadza?
Cokolwiek by to było, możesz się mylić.
Studia mogą zabić w Tobie pasję. Zainteresowania z wiekiem się zmieniają. To, że ktoś zarabia po tych samym studiach fajne pieniądze, nie znaczy, że Ty też będziesz, bo nie jesteś przecież tą osobą. A szukanie pracy po studiach nie jest zazwyczaj takie proste, jak się wydaje, kiedy na nich jesteś, i nigdy nie zaczyna się od stanowiska kierownika. Więc nie licz na kokosy, jeśli na to nie zapracujesz.
Potem okazuje się, że musisz szukać pracy gdziekolwiek i takie osoby jak Ty zapełniają sklepy z ubraniami, produkcje, szeroko pojęty handel i usługi, czy callcenter. Miejsca, gdzie nie potrzebują doświadczenia, podobnie jak i Twoich 5 lat spędzonych na Uczelni.
Więc chwała tym, którzy w obliczu takiego kryzysu zaczynają robić to, co czują, że chcą robić. Zamiast siedzieć 8, czy 12 h w miejscu, które ich nie rozwija tylko po to, żeby mieć umowę i żeby móc udawać, że naprawdę lubi się to, co się robi.
Poważne zawody. A co to takiego?
Ludzi można podzielić na dwie kategorie. Jedni to ci, którzy uważają, że żadna praca nie hańbi i nieważne co robisz, ma to wartość. A drudzy (tych nienawidzę!) to ci, którzy uważają, że to, co robisz jest niepoważne. A co w takim razie jest poważne?
Poważnymi zawodami na pewno nie są:
- pisarze książek – co to za robota siedzieć, wymyślać coś w głowie i przelewać na papier? Kto to kupi?
- aktorzy – co to za problem wydurnić się przed kamerą?
- blogerzy – pisze coś w Internecie i kto ma niby za to płacić?
- youtuberzy – nagrywają głupie filmiki, które niczego nie wnoszą do życia i kto ma niby za to płacić?
- piosenkarze – co on potrafi? Śpiewa? To tak jakby nic nie potrafił, bo z takim głosem się urodził, a śpiewać każdy może!
- malarze – namalował sobie bezsensowną panią ze zwierzakiem i za to ma mieć hajs?
- fotografowie – każdy kto ma lustrzankę potrafi robić zdjęcia, co za filozofia?
- muzycy – gitarzyści, perkusiści itd., no bo co nauczył się brzdękać i ma zamiar na tym zarabiać?
Mogłabym tak długo wymieniać. Ale widzicie podobieństwo tych wszystkich profesji? Są to wolne zawody. Nie wiem, dlaczego ludzkość ma jakieś chore przeświadczenie, że wolne zawody to nie są poważne zawody. Że niby wymagają mniej pracy własnej, wkładu? Wręcz odwrotnie! Dlatego nie rozumiem niedocenienia ich. Bo jakoś czytać, oglądać i słuchać innych lubimy.
Jakie zawody są w takim razie poważne?
- dyrektor, kierownik – bo zarządza ludźmi?
- policjant, górnik, strażak – bo dba o bezpieczeństwo innych?
- lekarz, pielęgniarka – bo pomaga innym?
- prawnik, sędzia – bo podejmuje kluczowe decyzje w imię prawa?
- każda praca na stałą umowę – bo daje gwarancję bezpieczeństwa?
- każda praca, za którą dużo płacą – bo nieważne co robisz, ale jak sowicie za to płacą, to praca jest zajebista?
Zawody śmiesznie poważne
Pisząc to, aż podniosło mi się ciśnienie. Bo dyrektor, czy kierownik to żaden poważny zawód. Bo to on musi co tydzień tłumaczyć się przed innymi z tabelek i z tego, że coś nie poszło zgodnie z planem. I lizać dupę tym, którzy są nad nim. Stała umowa? Czy naprawdę wiążąca umowa przypominająca smycz, to wyznacznik poważnej pracy? Albo pieniądze? Poważniejsza jest ta praca, w której zarabia się 5 tysięcy, a nie 2 tysiące?
Z tych wszystkich zawodów, które przedstawiłam, mogłabym jedynie zgodzić się z pracami wysokiego ryzyka jak strażak, czy sędzia. To są poważne zawody i jakość ich wykonania ma naprawdę duże znaczenie dla ludzkości.
Ale cała reszta to bujdy. Nie ma ludzi niezastąpionych. I tak większość z nas podejmuje pracę tylko po to, żeby mieć kasę na życie i przyjemności. Więc, czy nie lepiej, żeby praca była pasją? Czy to nie tych ludzi powinno się podziwiać? Tych, którzy robią to, co lubią, zamiast wpisywać się w chory system? Którzy wolą zarobić mniej, ale przeżyć życie szczęśliwie?
Więc jeśli cały czas przeglądasz tylko te oferty pracy, które wcale Cię nie interesują. Zmień to. Bo praca nigdy nie stanie się Twoją pasją. Niezależnie czy robisz to dla pieniędzy, czy z musu.
I nie daj sobie wmówić, że Twoja praca jest niepoważna! Szczególnie jeśli pracujesz w wolnym zawodzie. Jeśli coś robisz, zarabiasz na tym i kochasz to, to jesteś jedną z nielicznych osób, które było stać na coś więcej niż praca na etacie, u kogoś. Na kogoś. 🙂 Bo Ty pracujesz na siebie. 🙂
I to jest godne pochwały, bo miałeś pomysł na to jak połączyć pracę z ciekawym zajęciem! A komentarze innych? Oni są zazdrośni, bo w przeciwieństwie do Ciebie, będą musieli przez całe swoje życie wstawać o 7 rano i siedzieć przez 8 h za biurkiem. I właśnie przez to czują, że ich praca jest poważniejsza od Twojej.
Nieźle, co? 🙂
Podobne posty, które pojawiły się na blogu: